Rozdział I

Łzy mieszające się z kroplami deszczu, włosy rozwiane przez zimny wiatr. Ludzie patrzyli się na mnie jak na wariatkę, bo w końcu kto normalny biega po mieście podczas takiej pogody? Ja nie miałam wyboru. Uciekałam przez własnym ojcem, który znowu zaczął kłócić się z mamą. W domu były ciągłe awantury, żyć się nie dało. Nigdy nie zaprosiłam żadnej koleżanki do domu, bo to aż wstyd.

Tym razem doszło do ostrego rękoczynu. Rodzicielka dostała w głowę butelką po wódce, którą tata zawsze ma przy sobie. Wszędzie było pełno krwi… Kobieta tracąc przytomność powiedziała „Patrycja, ja sobie dam radę… Uciekaj…”. Tak też zrobiłam.  

Poczułam, że przez pośpiech kogoś popchnęłam.                                                                               

- Przepraszam – wymamrotałam opanowując łzy.

- Nie ma sprawy. – odezwała się owa osoba. Podniosłam wzrok wyżej, by zobaczyć jej twarz. Był to mężczyzna, w wieku moich rodziców. – Coś się stało, że płaczesz? Mogę ci jakoś pomóc? – zapytał kładąc rękę na moim ramieniu.

- Dopadnę cię suko! – usłyszałam po czym zerwałam się przerażona do biegu, lecz przeszkodziła mi w tym dłoń faceta.

- Ooo, na romanse ci się zebrało?! Taka sama dziwka z ciebie jak i z matki! – ojciec wykrzyczał rzucając się z pięściami na mnie. Na szczęście mężczyzna, którego popchnęłam stanął w mojej obronie. Nie wiedziałam co robić. Uciekać? Zostać tu? Postanowiłam zawiadomić policję. Trzęsącymi rękoma wyciągnęłam telefon z kieszeni i zawiadomiłam władze. Byłam tak roztrzęsiona, że nie podałam co się stało, tylko miejsce zdarzenia. Po chwili bujki ojciec leżał unieruchomiony.

- Zadzwoniłaś na policję? – spytał mój wybawca.

- Tak… Zaraz będą.

- Na własnego tatę donosić?! Jeszcze tego pożałujesz! – zagroził „tatuś”.

-Cisza! – warknął do niego mężczyzna. W oddali widziałam świecące niebiesko – czerwone koguty na radiowozie.

- Zabieramy go panowie, raz, raz! – powiedział chudziutki policjant do dwóch masywniejszych. Po chwili byli z powrotem w samochodzie. – A państwa prosiłbym o zgłoszenie się jutro na komisariat w celu złożenia zeznań.

- Dobrze. Do widzenia. – odpowiedział bohater. Radiowóz wraz z moim tatą odjechali.

-Dziękuję. – wyszeptałam patrząc się zapłakanymi oczami w jego tęczówki. Odwróciłam się i miałam zamiar udać w stronę domu zobaczyć co z mamą, choć byłam pewna, że już nie żyje…

- A ty dokąd? Nigdzie cię tak nie puszczę. Cała się trzęsiesz… - powiedział swoim spokojnym głosem.  Jeszcze bardziej zaczęłam płakać, a on przytulił mnie do swojego torsu. Wtuliłam się jak najmocniej, bo nareszcie od długiego czasu czułam się bezpieczna. W ramionach obcego faceta bezpieczniej niż we własnym domu, czyż to nie komiczne? – Zadzwonię do Eli i powiem, że będziesz u nas nocować. – domyślałam się, że Ela to jego żona.

-Ale… Ale w domu została moja mama, ona chyba nie żyje – powiedziałam szlochając. Przytulił mnie jeszcze mocniej gdy to usłyszał.

- Idź do samochodu – wskazał na niebieskiego fiata stojącego parę metrów od nas – ja zaraz do ciebie pójdę, ale najpierw załatwię odpowiednie osoby by zobaczyli co z twoją mamą. Podaj adres.

- Mickiewicza 5. Dom jest otwarty. – powiedziałam po czym posłusznie udałam się w stronę pojazdu. Deszcz nadal padał przez co gdy usiadłam w fotelu na przedzie, woda płynęła ze mnie jak z wodospadu. Kiepskie porównanie, ale tak też  było.

Po chwili mężczyzna wsiadł do samochodu i odpalił silnik po czym zaczął wykręcać.

- Będziesz u nas przez najbliższe kilka dni nocować.

- Dziękuję panu, ale nie chcę robić problemu.

- To naprawdę żaden problem. Poza tym, jestem Marek, a nie pan. – powiedział wysyłając mi ciepły uśmiech.

- Patrycja. – delikatnie odwzajemniłam gest. – Marek Baros? – zapytałam.

-Tak. Skąd wiesz jak się nazywam?- również spytał nieco zdziwiony.

- Chodzę z pa… twoim synem do szkoły. – i tu przed oczami stanęła mi twarz mojego wroga – Pawła. W szkole unikaliśmy się jak ogień wody, a jak już rozmawialiśmy, to kłóciliśmy się. Teraz przez kilka dni będę z nim mieszkać…

-Ooo, widzisz. Paweł będzie miał koleżankę, już nie będzie marudził, że mu się nudzi.- oznajmił uradowany Marek.

- Tak…- westchnęłam ukrywając… właściwie sama nie wiem, jak te uczucie nazwać.

            Robiło się ciemno. Marek zatrzymał samochód przy domu o łososiowym kolorze.

-To tu.- powiedział wysiadając. Zrobiłam to samo, co on. Podążałam za nim. Krok w krok. Nie ukrywam, bałam się jak Paweł zareaguje na moją osobę. Weszliśmy do domu. Zdjęliśmy kurtki i ubłocone buty.

- Witaj w naszych skromnych progach! – usłyszałam miły kobiecy głos, po czym przeniosłam wzrok na jego właścicielką. Domyśliłam się, że to Ela.

- Dobry wieczór.

- Chodźcie na kolację. – powiedziała uśmiechnięta. Nie wiedziałam co zrobić, w końcu byłam w domu u ludzi, których nie znam. Spojrzałam wystraszonymi oczami na Marka.

- Czuj się jak u siebie w domu. – dodał otuchy prowadząc do kuchni. Była niewielka, ale przytulna. Naprzeciwko wejścia znajdowało się okno, na którego parapecie stały kwiaty. Beżowe ściany pokryte gdzieniegdzie płytkami odbijały światło od dość sporego żyrandolu. Zasiedliśmy przy stole, na którym były cztery nakrycia, co oznaczało, że mój wróg lada chwila zjawi się tu.

- Proszę, częstuj się. – znów zabrzmiał miły głos kobiety. Stół był wypełniony jedzeniem. Tu parówki, tam kanapki, w drugim rogu tosty. Dzisiejsze zdarzenia zupełnie odebrały mi apetyt, więc sięgnęłam po mały, suchy kawałek chleba, który działał na mnie uspokajająco. Szybko go zjadłam, bo w końcu był on malutki.

- Co ten Paweł nie idzie? Paweł, kolacja już dawno czeka! – zawołał go Marek. Moje przerażenie rosło, nie wiedziałam co zrobić, siedziałam jakby coś mnie sparaliżowało. Usłyszałam, że chłopak schodzi po schodach, już tylko chwila i tu będzie, już…

- A co ona – pokazał z niedowierzaniem na mnie – tutaj robi?

-Patrycja, nie „ona”, synu. – upomniała się pani Ela.

- Patrycja będzie u nas przez najbliższe kilka dni, bo w jej rodzinie wydarzyło się kilka niemiłych sytuacji. – wytłumaczył zbulwersowanemu Pawłowi Marek.

-Aha – powiedział bezskutecznie próbując ukryć emocje. Złapał w rękę kanapkę i udał się z powrotem, na piętro.

-A ty gdzie? – spytała pani domu.

- Zjem w pokoju! – usłyszeliśmy odpowiedź.

- Choć Patrycja, dam Ci piżamę, ubrania na jutro i pokażę gdzie będziesz spać.- zwróciła się do mnie. Nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa, więc tylko pokiwałam głową, wstałam i podążyłam za kobietą. Udałyśmy się na piętro. Otworzyła drzwi do pokoju, w którym świeciło się światło.

- Tu jest twoje łóżko – powiedziała wskazując na pościelone, dość spore łóżko. Sam pokój nie był duży. Niebieskie ściany idealnie komponowały się drewnianymi meblami. Naprzeciwko wejścia było okno, po lewo – jak się domyślałam – łóżko Pawła, po prawo jego biurko, za którym siedział robiąc coś na komputerze, obok biurka stała szafa, a obok niej „moje” łóżko. – Zaprowadzę cię do toalety, od razu weźmiesz prysznic, i się położysz, bo wyglądasz na zmęczoną. – i znów tylko pokiwałam wystraszona głową. – Spokojnie, nie martw się, my nie gryziemy – powiedziała trochę rozbawiona pani.

- Wiem, wiem. – delikatnie się uśmiechnęłam.

- O, tu jest toaleta – pokazała kobieta otwierając drzwi do pomieszczenia. – Na pralce naszykowałam ci ubrania, ręcznik, szczoteczkę i piżamę.

- Dziękuję pani. – powiedziałam wdzięcznie.

- Mów mi po imieniu, bo gdy mówi do mnie ktoś na „pani” to czuję się staro – zaproponowała od teraz Ela puszczając mi oczko, po czym zniknęła zamykając drzwi do toalety.  

Westchnęłam. Weszłam pod prysznic i ekstremalnie szybko się umyłam. Ubrałam naszykowaną fioletową piżamę, wyszłam z pomieszczenia i udałam się do pokoju, w którym był on. Jak najciszej weszłam pod kołdrę zamykając oczy i próbując zasnąć.

- Musiałaś akurat tu się przyczaić sieroto?! – krzyknął szeptem.

- Ale przecież, to nie moja wina…

- A czyja?! Dobra, wiesz co, nie gadam z takimi jak ty. Już nie odzywaj się, bo chcę spać. – powiedział niemiłym głosem odwracając się na łóżku tak, by być tyłem do mnie.

-Dobranoc. – nie chciałam być niemiła, więc…

- Nic nie będzie dobre, jeśli ty będziesz w pobliżu!